tag:blogger.com,1999:blog-35646512011-04-22T00:12:02.478+01:00Devil_PrayerConfusion, will be my epitath...DevilPrayernoreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-3564651.post-18873909272554377722008-08-06T16:21:00.000+01:002008-08-06T16:22:46.891+01:00ما آزمودیم در این شهر بخت خویشبیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش... ما رفتیم به اینجا...DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3564651.post-7577866301941485472008-08-05T14:02:00.000+01:002008-08-05T14:04:00.047+01:00اشتر یورتمه می رود با پاهای اش که می جهاندشان روی پیکر داغ صحرا؛ عرب نی می زند و اشتر سورتمه می رود آنجا که عرب نی انداخت روی پیکره ای اثر میکل آنژ، چله ی زمستان، سال سی صد و سی و هشت و نیم، یه ربع به نه، آفتاب زرت اش در می رود در افق.عرب می نشیند در سراب، اشترش را می شوید، برق می اندازد. اشتر لبخند رضایت حواله می کند به حساب پس انداز ارزی و طولی عرب در کشورهای حاشیه خلیج (نه که خلیج عرب... که DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3564651.post-57690650287005948512008-04-08T12:47:00.000+01:002008-04-08T12:48:18.362+01:00آن که کت مشکی بر تن دارد، تقلّا می ورزاید خودش را به رسانیدن انگشتان تا کمرِ باریک نمکدان... که دستانش می سُرد روی گوشتالوی خپل دستهای آن که سینه های اش مثل مشک از گردن اش آویزان اند و دکمه ی بالایی پیراهن قرمزش به زور آنها را به هم نزدیک می نماید.خپلِ شیرده، نمکدان را می رباید زودتر و می پاشاند مقادیری از کلرید سدیم را بر بدنه ی استوانه ای ساندویچ سردش و گاز می زند سرِ ساندویچ را چنان که تو گوییDevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3564651.post-37604084032724297522007-05-10T08:54:00.001+01:002007-05-10T08:54:23.495+01:00 شما، حرف نمی زنی؛ بیشتر عاروق می زنی! چشمان وق زده تان پر از قی است و حتی متوجه نیستی که روی لبان ات کف سفیدِ کوچکی از پرگویی تشکیل شده و هی، بالا و پایین می رود.شکم تان، ناله گرانه طلب اسهال دارد تا پس بدهد بخش هایی از بدهی اش را به چرخه ی طبیعت. چهره ی که روی صورت تان نصب کرده اید، روضه ی متأثری است که تفسیر تفکرات تان است.شما انگشت بزرگ دست راست تان را با تمام کوچکی اش، تا ته می کنید توی گوش DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3564651.post-2963901040190355332007-05-10T08:53:00.000+01:002007-05-10T08:54:05.361+01:00قرص ها، فقط دل خوش کنک اند؛ وگرنه هر دوی ما می دانیم که حال ام را بدتر هم می کنند. دوانویس، خودش هم دارویِ دردش الکل است و زن باره گی... مگر نه که سه سال پیشتر از این که دخترش خود کشی کند؛ گرفتند اش با زنیکه ی یک کاره ای و هرچی بدترش را جِر دادند و آخر به ضربِ رشوه از مخمصه جَست؟حسابِ کار ما هم بسته به ساعتِ شاشیدن مان؛ که پرستار، غل و زنجیر را باز کند که ترشیده گی اش، آلت فرتوت مان را دید بزند DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3564651.post-27274701225188275032007-05-10T08:51:00.000+01:002007-05-10T08:53:43.632+01:00این قرمساقِ مافنگی اگر آن شب آن همه بنگ نبسته بود به نافش،ارضاء می شد و کلکِ کار کنده می شد و ملقمه ای نمی شد که سرِ دادنِدو زار – ده شاهی این قشقرق به پا شود که: "تو، دادن بلد نیستی!"من به گورِ پدرِ پدرسگ ام خندیده باشم اگر قبل قاعده گی زیر لاحافکسی بخزم. مگر نه که پیش از کف کردن شاش خیلی ها، ماست نصفبچه محل ها را کیسه می کردم و پول و پله ی سر کیسه شده را همه خرجدوا و درمان و کف و دفن اون گور بهDevilPrayernoreply@blogger.com0